Hoofdinhoud

LET OP! LOCATIE GEWIJZIGD!!

Nieuwe locatie: Landgoed Overste Hof
Overstehofweg 14 in Landgraaf
Aanvang: 11:30. Gratis entree

Beste bijstand ontvangers, kom in actie tegen herinvoering van de Slavernij.

Op 17 Juni zal er op het Brandenberg college te Landgraaf een bijeenkomst  georganiseerd worden, om 18:00 adres Graafstraat 10 te Landgraaf. Info: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Dit om een invulling te gaan geven op de Participatiewet. Dit is een ultiem moment om bewust te worden en ons te organiseren tegen deze illegale wet die vanuit het kabinet is opgelegd. Zie: Jetta Klijnsma PvdA. Alleen een basisinkomen lost alle sociale en maatschappelijke problemen op.

Daarom willen we deze avonden gebruiken om de mensen bewust te maken van hun mogelijkheden om hier verzet tegen aan te tekenen.

 

Deze wet mag enkel door een beëdigd Ambtenaar aan de WWB ontvanger verteld worden.
Is deze Ambtenaar niet beëdigd zal hij niet bevoegd zijn namens de overheid een illegale wet uit te willen voeren.

Is hij bevoegd kan een ieder die zich bedreigd voelt om zijn minimum bestaansrecht te verliezen, aangifte tegen deze Ambtenaar doen bij de politie in uw woonplaats, en zich beroepen op Artikel 365 Sr machtsmisbruik, Artikel 366 Sr knevelarij, Artikel 80 Sr samenspannen, Artikel 137c Sr

  1. Hij die zich in het openbaar, mondeling of bij geschrift of afbeelding, opzettelijk beledigend uitlaat over een groep mensen wegens hun ras, hun godsdienst of levensovertuiging, hun hetero- of homoseksuele gerichtheid of hun lichamelijke, psychische of verstandelijke handicap, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste een jaar of geldboete van de derde categorie.
  2. Indien het feit wordt gepleegd door een persoon die daarvan een beroep of gewoonte maakt of door twee of meer verenigde personen wordt gevangenisstraf van ten hoogste twee jaren of geldboete van de vierde categorie opgelegd.

 Mocht de politie van dit misdrijf geen aangifte willen opnemen, dan kunt u tegen deze politie Ambtenaar een Artikel 12 SV procedure starten, tevens met een meldklacht 381 formulier zich wenden tot de burgemeester van uw gemeente, op een dwangsom van € 1000.-- per dag dat u geen aangifte mag indienen. Ambtenaren die kennisdrager zijn van deze feiten, behoren volgens Artikel 162 Sr aangifte te doen tegen hun collega's die misbruik maken van WWB-ontvangers.

 Als het OM besluit om geen vervolging tegen de Persoon/ Personen in te stellen, dan kunt u in beklag gaan bij de Hoge Raad. Tevens is het zaak dat de gemeente alle openheid geeft over de aard van deze werkzaamheden, bij welke bedrijven, en wie de meest begunstigden zijn. Als we deze gegevens hebben kunnen we met al deze ondernemers een gesprek gaan hebben.

 Als mensen tewerkgesteld worden betekent het dat er werk is. Als er werk is betekent het ook dat men aanspraak kan maken op het wettelijk minimum loon, leeftijd per maand voor 36 tot 40 uur per week.Bij een leeftijd van 23 jaar en ouder € 1.501,80.  Mocht een werkgevers zich niet aan willen houden, omdat er met de uitkeringsinstantie afspraken gemaakt zijn, zal deze uitkeringsinstantie dit loon moeten gaan betalen.

 Om alle zaken open en transparant te houden is het verstandig, dat alle gegevens van betrokken ambtenaren, en bedrijven verzameld gaan worden in een lijst. Met naam en toenaam, adres zaak en privé, om op ieder moment een direct contact met de verantwoordelijke personen te kunnen hebben.

 Bijstandsgerechtigden: Klaag ambtenaren aan wegens dwangarbeid

 Lucifers in doosjes doen, gordijnhaakjes aanzetten, papiertjes prikken, en schoffelen in het park. Op grond van de Wet Werk en Bijstand (WWB) kunnen gemeenten alle bijstandsgerechtigden dwangarbeid opleggen. Wie niet werkt, zal niet eten, aldus de keiharde neoliberale ideologie, ofwel: “kleerhangers sorteren of creperen”. Dwangarbeid staat op gespannen voet met het grondwettelijke recht op een vrije arbeidskeuze, en met internationale mensenrechtenverdragen.

Sinds de invoering in 2004 van de Wet Werk en Bijstand (WWB) kan elke bijstandsgerechtigde verplicht aan het werk worden gezet. Maar in een aantal rechtszaken tegen deze dwangarbeid heeft de rechter de bijstandsgerechtigde in het gelijk gesteld en moesten de betrokken gemeenten bakzeil halen. Volgens de WWB is verplichte arbeid weliswaar toegestaan, maar alleen als de bijstandsgerechtigde met dat werk meer perspectief op de arbeidsmarkt krijgt en als het gaat om een re-integratietraject dat op het betrokken individu is toegesneden, “maatwerk” dus. Vaak blijkt niet aan die twee voorwaarden te zijn voldaan, omdat bijstandsgerechtigden standaard worden gedumpt in zinloze en geestdodende “Work First”-projecten.

In dat soort gevallen handelen ambtenaren van de betrokken gemeentediensten dus in strijd met de WWB. Freelance journalist Louis van Overbeek adviseert bijstandsgerechtigden die met ongeoorloofde dwangarbeid te maken krijgen om aangifte te doen bij de politie wegens “ambtsmisbruik” van gemeente- ambtenaren.

Op grond van artikel 365 van het Wetboek van Strafrecht moet een ambtenaar “die door misbruik van gezag iemand dwingt iets te doen, niet te doen of te dulden” worden gestraft met een gevangenisstraf of een geldboete. Gemeenten lappen de rechterlijke uitspraken tot nu toe aan hun laars. Daarom doen bijstandsgerechtigden er goed aan om de individuele ambtenaren die hen op de huid zitten met zinloze en geestdodende dwangarbeid, strafrechtelijk aan te pakken. Ze kunnen proberen om die ambtenaren veroordeeld te krijgen wegens machtsmisbruik. Zo krijgen ze mogelijk een effectief machtsmiddel in handen om het opleggen van dwangarbeid over de hele linie een halt toe te roepen. Gezien het huidige repressieve en stigmatiserende klimaat tegen werklozen is het wel van groot belang om zo’n strafrechtelijke procedure goed voor te bereiden met een strijdbare en deskundige advocaat of een steungroep voor bijstandsgerechtigden.

Het opbouwen van tegenmacht door bijstandsgerechtigden blijkt broodnodig, zoals ook Van Overbeek aangeeft. “Opvallend bij de invoering van de nieuwe, van staatswege verordonneerde arbeidsdwang in Nederland en andere Europese landen is de ongelooflijk gemakkelijke en brede acceptatie ervan in de samenleving. Gemor onder de bevolking valt nauwelijks te horen, pers en media zwijgen er nagenoeg over, juristen houden hun kaken op elkaar, vakbonden organiseren geen stakingen. Zelfs de leiders van de sociaal- democratische partijen hebben zich bekeerd tot de neoliberale arbeidsdwang.”

De opstellers van het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM), dat ook Nederland heeft ondertekend, namen overigens een veel principiëler standpunt in met betrekking tot dwangarbeid dan de Nederlandse wetgeving. Volgens artikel 4 van dat verdrag is van dwangarbeid al sprake als het werk vergezeld gaat van de dreiging met een vorm van straf, en als de bijstandsgerechtigde tegen zijn wil in moet werken. Dergelijke dwangarbeid is volgens het EVRM verboden. Uitzonderingen erop zijn niet mogelijk.  (bron: www.doorbraak.eu: Harry Westerink)

Kom op voor uw rechten, wij willen u hier graag bij helpen en van informatie voorzien. Laten we de krachten bundelen en geef u op Contact:  Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. Voor achtergrond informatie zie: http://zondercensuur.blogspot.nl/ 

Kom naar de bijeenkomst voor verdere informatie, en werkgroepen te vormen en te bezien of Gemeente dit mee gaat steunen als de gedachtegoed Participeren.

Zaterdag 4 Juli om 11:30 uur in Landgoed Overste Hof, Overstehofweg 14 in Landgraaf. GRATIS entree

advocatenkantoornass.nl

'Werkervaringsplekken is eigenlijk gewoon uitbuiting' WWB ontvangers worden stelselmatig gedemoniseerd.

 Je wil graag werken. Omdat er geen baan te vinden is en je toch graag ervaring op wilt doen ga je aan de slag op een werkervaringsplek. Onbetaald of tegen een lage vergoeding, terwijl je exact hetzelfde werk doet als je betaalde collega's.

53 procent geeft aan dat het werk eerder door een betaalde kracht werd gedaan.

Als het gaat om werk of werkervaring, zonder dat er leerdoelen zijn of begeleiding is, is er juridisch gezien sprake van een arbeidsovereenkomst. Een werknemer heeft dan gewoon recht op het minimumloon.

"Iedereen zou gewoon een contract moeten krijgen, zodat men een goede start op de arbeidsmarkt moet kunnen maken."

Als het gaat om werk of werkervaring, met leerdoelen, en begeleiding moeten deze bijdragen om een baangarantie te krijgen, beschermende middelen, VCA en functie opleidingen met certificaten moeten dit waarborgen volgens de geldende normen.

Verplichte tewerkstelling in strijd met mensenrechten? en grondwet artikel 1.

Zoals bekend heeft de gemeente twee mogelijkheden om iemand die bijstand ontvangt of heeft aangevraagd, werkzaamheden te laten verrichten (dwangarbeid): het aanbieden van een voorziening, gericht op arbeidsinschakeling (artikel 9 lid 1 onder b van de Participatiewet (tot 1 januari 2015 Wet Werk en Bijstand) en het opdragen van maatschappelijk nuttige werkzaamheden (artikel 9 lid 1 onder b van de Participatiewet (tot 1 januari 2015 Wet Werk en Bijstand). In het laatstgenoemde artikel is bepaald dat de werkzaamheden niet mogen leiden tot verdringing op de arbeidsmarkt. Daarom kiezen de gemeenten meestal voor het aanbieden van een voorziening gericht op arbeidsinschakeling. Weliswaar staat daar tegenover dat de verplichte werkzaamheden er in dat geval moeten bijdragen de betrokkene aan normaal werk te helpen, maar de rechtspraak hanteert al geruime tijd het uitgangspunt dat het niet aan de belanghebbende maar aan het college is om te bepalen welke re-integratievoorziening voor de belanghebbende is aangewezen om het uiteindelijk beoogde doel (arbeidsinschakeling) te bereiken. In een uitspraak van 10 februari 2015 http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:CRVB:2015:343 geeft de Centrale Raad van Beroep aan dat wel vereist is dat het college maatwerk levert en de voorziening het resultaat is van een zorgvuldige, op de persoon toegesneden, afweging. Het lijkt er op dat in veel gevallen aan die laatste eis niet wordt voldaan, zoals bijvoorbeeld in het hier omschreven geval.

De Centrale Raad van Beroep oordeelde in die uitspraak dat het college een zorgvuldige, op de persoon van appellant toegesneden afweging had gemaakt, alvorens hem de functie van buurtservice medewerker aan te bieden. Daaraan lijkt in ieder geval niet te worden voldaan indien, zoals in het geval van de link hierboven en de video hieronder, de bijstandsklanten zo maar aan het papierprikken- worden gezet.

https://www.youtube.com/watch?v=qiZxvf9bCmk#t=1384
 

Het belangrijkste onderdeel van de uitspraak is misschien rechtsoverweging 4.5. De Centrale Raad van beroep verwerpt het beroep op artikel 4 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en fundamentele vrijheden (EVRM). Dit artikel regelt het verbod op slavernij en dwangarbeid. De centrale Raad van beroep geeft aan dat pas sprake kunnen zijn van verplichte arbeid, zodra van een (beoogde) deelnemer aan een voorziening, gelet op alle omstandigheden, niet (meer) verlangd kan worden de opgedragen activiteiten of werkzaamheden te verrichten vanwege het excessief of disproportioneel belastende karakter ervan en/of het totaal ontbreken daaraan van enig perspectief richting arbeidsinschakeling. Dat was hier niet het geval of het is niet voldoende gemotiveerd of aangetoond, maar het is goed denkbaar dat dat in sommige gevallen, zoals bijvoorbeeld bij Werkloon, anders zou kunnen zijn. Aan het slot bevat de uitspraak nog overwegingen over de zwaarte van de opgelegde sanctie. De betrokkene heeft hier een risico genomen door de dwangarbeid te weigeren en vervolgens te gaan procederen, waardoor de betrokkene geruime tijd zonder geld is komen te zitten.. De veiligste manier is bezwaar te maken tegen de beschikking waarbij de dwangarbeid is opgelegd, en daarover te gaan procederen in plaats van over een sanctie die is opgelegd te gaan procederen.

Pin It